Het Krijtlandpad: vijf dagen heuvelen in het zuiden
Over een paar dagen gaan we met de trein naar Maastricht om met een rugzak op de rug een paar kilometers in het heuvelachtige, diepe zuiden van ons land te gaan lopen. We gaan het Krijtlandpad lopen, een rondwandeling door het Zuid-Limburgse heuvelland die begint en eindigt bij het station van Maastricht. Wie denkt dat Nederland plat is, is hier nog nooit geweest. Het Krijtlandpad wordt niet voor niets een van de heuvelachtigste wandelroutes van het land genoemd.
De naam zegt eigenlijk al waar we doorheen gaan lopen. Miljoenen jaren geleden hebben rivieren zich hier een weg gesleten door een plateau van krijt en wat daarvan over is gebleven, is een landschap vol dalen, hellingen en kronkelende beekjes. Holle wegen, hellingbossen, beekdalen en vergezichten die tot ver over de Belgische grens reiken, als we de beschrijvingen mogen geloven. We zijn benieuwd of het in het echt net zo mooi is als op de foto’s.
In totaal is het pad zo’n 91 kilometer lang en het grootste deel daarvan loopt over onverharde paden. Volgens de kenners klimmen we in die paar dagen bij elkaar zo’n 1.800 meter omhoog. En wat omhoog gaat, moet ook weer naar beneden. Het pad is in beide richtingen gemarkeerd met de geel-rode aanwijzers van een streekpad, dus verdwalen zou in theorie niet moeten kunnen. In de praktijk zullen we dat nog zien.
De meeste wandelaars lopen de route tegen de klok in. Wij doen het andersom en lopen rechtsom. Niet om eigenwijs te zijn, maar zo kwam het nu eenmaal het beste uit met de overnachtingen. We hebben het pad in vijf etappes verdeeld:
Dag 1 lopen we van Maastricht naar Gulpen, een tocht van zo’n 22 kilometer. We laten de stad achter ons en zoeken al snel de heuvels op.
Op dag 2 gaat het van Gulpen naar Vaals, ongeveer 18 kilometer. Een korte dag op papier, maar met de Gulperberg als eerste hobbel van de dag zal het vast geen wandeling in het park worden.
Dag 3 brengt ons van Vaals naar Slenaken, een kleine 21 kilometer. Dit wordt het dak van de tocht: we lopen over de Vaalserberg en passeren het Drielandenpunt, waar Nederland, België en Duitsland elkaar de hand schudden.
Op dag 4 lopen we van Slenaken naar Eijsden, zo’n 18 kilometer, grotendeels in de buurt van de Belgische grens en langs dorpjes die we tot nu toe alleen van de kaart kennen.
De laatste dag is een uitloper: van Eijsden langs de Maas terug naar Maastricht, een kilometer of twaalf. Als alles goed gaat, staan we dan weer in dezelfde stationshal waar we begonnen.
Wat we onderweg tegenkomen, is nog een verrassing. Waar we slapen, is in elk geval geregeld. Het weer is oktober, dus dat kan alle kanten op. De rest laten we op ons afkomen. Onderweg probeer ik elke dag een stukje te schrijven over wat we zien, wie we spreken en wat er allemaal mis of juist goed gaat.
