De kamer die we vanmorgen achterlieten, had betere tijden gekend. Toen we gisteravond de kamer betrokken, viel meteen al op dat een bedlampje er losjes bij hing en dat een van de rolgordijnen niet omhoog wilde. Het kettinkje waarmee je het gordijn omhoog trekt, was losgeraakt. We probeerden het nog te fixen, maar dat lukte maar half. Werkend vanuit de filosofie “Als het niet wil zoals het moet, moet het maar zoals het wil” kregen we het gordijn met wat creativiteit toch omhoog.
Naast het raam hing een televisie aan een standaard. Zo’n standaard met een scharnierende arm, waarmee je de televisie alle kanten op kunt draaien. Uit ervaring weet ik dat die dingen meestal goed stevig aan de wand vastzitten en op eerdere tochten heb ik ze al vaker gebruikt om een waslijntje aan vast te knopen. Zoals altijd bevestigde ook nu de uitzondering de regel. Op het moment dat ik de televisie vastpakte en met behulp van de arm wat opzij wilde laten zwaaien, kwam de hele beugel los van de wand en stond ik ineens met een televisie, los in mijn handen. We legden de televisie maar voorzichtig aan de kant. Toen we het voorval bij het uitchecken een beetje schuchter meldden, leek de dame niet erg onder de indruk. Ze hadden zelf ook al de conclusie getrokken dat een en ander beter kon, want vanaf januari worden de kamers gerenoveerd.
Vandaag liepen we een lekker relaxte tocht. We vertrokken redelijk op tijd, waardoor het eerste deel van de tocht in de ochtendkoelte verstreek. De oktoberzon kwam langzamerhand op, maar had zo vroeg in de ochtend nog niet de kracht om onaangenaam te worden. Vergeleken met de andere dagen was het een gemakkelijke dag. Er werd wel geklommen, maar niet zoveel als de dagen ervoor. De omgeving was heel mooi. Kleine dorpjes passeerden de revue en leverden telkens weer een mooi dorpsgezicht op.
Toen we ergens een paadje opliepen, viel het op dat er ineens flink wat gezoem om ons heen te horen was. Ik zag iets een spinnenweb in vliegen en besloot poolshoogte te nemen. Het bleek een Europese hoornaar te zijn, de vriendelijke variant vergeleken met zijn Aziatische neef. We vermoedden dat ze ergens in de buurt een nest hadden. Omdat het geheel toch wat imponerend overkwam, pakten we de biezen en vervolgden we vlug onze weg, de hoornaars achter ons latend.
Tussen wat percelen met fruitbomen vielen ons een paar bijenkasten op. Om de imker en de fruitteler te beschermen tegen de elementen is er een bushokje naast geplaatst. Waarschijnlijk hebben ze die ergens tijdens een veiling op de kop kunnen tikken. De dienstregeling van de lijn waar het bushokje stond, zit nog tegen de achterwand geplakt.
Na een poosje lopen doemde het dorpje Mheer voor ons op. (Nee, ik maak geen typefout.) Na een klimmetje kwamen we op het hoogste punt uit, waar tegenover de kerk een café met een groot terras staat. Terwijl we een glaasje fris dronken, hoorden we in het gebouw achter ons de harmonie oefenen. Hoewel er vaak hetzelfde stuk werd gespeeld, klonk het best leuk en had het wel wat. Nadat onze glazen leeg waren, stroomde binnen een paar minuten het hele terras vol: van gezinnetjes tot groepen wandelaars en motorrijders. De motorrijders lieten even later nog een drone zoemend de lucht in gaan om beeldmateriaal voor de club vast te leggen. Voor ons was de drukte een signaal om maar weer eens verder te lopen, maar niet voordat we een kijkje hadden genomen bij het kasteel van Mheer.
We liepen vandaag bijna alleen maar over paden die geflankeerd werden door meidoornhagen. Op een van die paden, niet al te ver van Eijsden, kwam ons een man tegemoet die ons joviaal begroette. De man, een Fries, was bijzonder goedgeluimd en begon een praatje. Het stereotype van de stugge Fries werd door hem meteen ontkracht. Hij liep ook het Krijtlandpad, maar dan tegen de klok in, precies de andere kant op dan wij. Hij had de afgelopen jaren al heel wat gelopen en vond dat wij de Elfstedenroute maar eens moesten lopen.
Op dag twee van onze tocht over het Krijtlandpad waren we een vogelaar tegen het lijf gelopen die enthousiast meldde dat hij rode wouwen had gezien, te herkennen aan hun gevorkte staart. Tijdens ons gesprek met de Fries keek Katinka omhoog en zei: “Kijk, rode wouwen!” En verduld, daar vlogen er zomaar zeven. Wat extra kennis je al niet laat zien tijdens een wandeltocht! De Fries zag het aan en besloot verder te lopen. Ook wij vervolgden onze weg naar Eijsden.
Op moment van schrijven zijn we aangekomen in Eijsden. Boven een Grieks restaurant hebben we een kamer gereserveerd. Vanavond eten we dus Grieks. Morgen beginnen we aan het laatste stukje van het Krijtlandpad. Van Eijsden naar Maastricht is het nog ergens tussen de tien en vijftien kilometer. Wat kunnen dus rustig aan doen.
